Blog

Rzymski profil, czyli o nosach i naszych kompleksach

„Orli”, „garbaty” czy „kartofel” – każdy człowiek jest posiadaczem innego kształtu nosa. Rzadko jednak jesteśmy zadowoleni z tej części twarzy. Powody do niezadowolenia bardzo często mają jednak podłoże psychiczne, ponieważ niektóre wady w kształcie nosa są zwykle niezauważalne. Nos jest jednak centralną częścią twarzy, dlatego też garbaty nos ciężko jest optycznie zniwelować, nawet za pomocą makijażu.

Korekcja nosa

Operacja plastyczna nosa, obok powiększania piersi oraz liposukcji jest jednym z najpopularniejszych zabiegów przeprowadzanych w ramach chirurgii plastycznej. Dzięki korekcji nosa możemy się pozbyć jego krzywego oraz garbatego nosa wyglądu, a także wyleczyć choroby zatok z powodów „krzywonosowych”.

 

Garbaty nos - operacja plastyczna

Powody do wykonania korekcji nosa

Operacja plastyczna nosa, czyli rynoplastyka to zabieg, który najczęściej wykonuje się z dwóch powodów: estetycznych i medycznych.

W pierwszym przypadku powodem decyzji o zabiegu jest zmiana kształtu nosa w taki sposób, aby był on bardziej zgrabny oraz proporcjonalny. Najczęściej korekcja nosa polega na usunięciu zbyt uwydatnionej kości nosowej, czyli potocznie garbu. Inne przyczyny to asymetryczność lub skróceniu czubka, kiedy mamy do czynienia ze zbyt długim nosem.

Korygując nos można również wyregulować zbyt małą odległość między dziurkami nosowymi oraz szpiczasty lub zbyt gruby koniec nosa. Możliwe jest również samo powiększenie nosa, które odbywa się za pomocą przeszczepu chrząstki z ucha, żebra lub przy użyciu materiałów syntetycznych.

W przypadku powodów medycznych korekcji nosa, celem operacji jest najczęściej rekonstrukcja jego struktury. Uszkodzenie nastąpiło w wyniku urazu, chorób lub wad wrodzonych.

Często wykonuje się septoplastykę, czyli zabieg o charakterze laryngologicznym, którego celem jest wyprostowanie przegrody nosowej. Drugą najczęstszą operacją tego typu jest zabieg konchoplastyki, czyli plastyka przerośniętych małżowin nosowych.

Rodzaje operacji korekcyjnych nosa

Metoda zamknięta polega na wykonaniu nacięć wewnątrz nosa, aby uzyskać dostęp do kości oraz chrząstki, które wspierają nos. Dzięki temu blizny pooperacyjne są odpowiednio schowane – niewidoczne. Podczas korekcji nosa metodą zamkniętą można wykonywać korektę miękkich oraz twardych części nosa. W przypadku pierwszej z nich podczas operacji ingeruje się w boczną  część nosa, na którą składają się chrząstka boczna oraz skrzydłowa. Cięcia zazwyczaj wykonuje się pod, między oraz przed chrząstką. Operacja twardych części nosa polega na ingerencji w część kostną nosa.

Podczas korekcji nosa metodą otwartą lekarz przeprowadza cięcie w kształcie litery W prostopadle do przegrody nosowej. Po zabiegu pozostaje niewielka blizna. Dodatkowo, można zastosować jeszcze tak zwaną wtórną rynoplastkę, która polega na powtórnej korekcji nosa. Re-operację tego typu przeprowadza się w sytuacji, gdy tkanki nosa są zdeformowane lub niewłaściwie ukrwione w wyniku źle przeprowadzonych operacji plastycznych nosa. Wtórną rynoplastykę wykonuje się w wypadku zapadłego czubka nosa oraz nosa, który jest zbyt zadarty.

Kanon piękna

Decydując się na korekcję nosa, warto mieć świadomość, że sam nos, jako jednostka estetyczna twarzy, powinien być postrzegany na jej tle, jak i w kontekście osobowości danej osoby.

Jeśli twarz pacjenta jest pociąga, wymaga ona właśnie zbyt długiego nosa, natomiast twarz okrągła będzie się prezentować lepiej z małym i zadartym nosem. Nos kobiety najczęściej postrzegany jest jako subtelniejszy, z tego też względu mężczyzna nie wygląda korzystnie ze zbyt małym noskiem.

Kształt piramidy nosa odzwierciedla również charakter danej osoby. Pacjenci bardziej stanowczy i posiadający władczy charakter mają zwykle większe i bardziej wyraziste nosy niż osoby łagodne.

Podsumowanie

Kwestia przyjęcia lub odrzucenia własnej fizyczności jest sprawą indywidualną. Niektórzy decydują się na zabieg korekcji nosa głównie z powodu własnych przekonań o kanonie piękna. Traktują własny nos w kategoriach elementu wizerunku, który można poprawić w wyniku operacji plastycznej. Istotna w tej ocenie sytuacji jest chęć korekcji nie zaś dążenie do niedoścignionego ideału.